สวัสดีขอรับ มาอัพบล็อกคราวนี้ก็มีเรื่องเศร้าๆ สำหรับผมมาฝาก -*-

ถ้าคนที่ติดตามบล็อกเน่าๆ ของผมมาตลอดก็น่าจะรู้นะครับ

เกี่ยวกับเด็กแลกเปลี่ยนชาวต่างชาติที่จะมาอยู่บ้านผมน่ะ

เรื่องของเรื่องก็คือ.................................................

ย้อนไปเมื่อวันก่อนสอบปลายภาค 2 สัปดาห์..

ผมเรียนหนังสืออยู่ที่บ้านของป้าในวันเสาร์-อาทิตย์เป็นประจำทุกสัปดาห์

(ป้าผมนั้นเป็นครูที่ร่วมกิจกรรมกับAFS ก็คือโครงการเด็กแลกเปลี่ยนนั่นแล)

เรียนไปสักพักป้าก็ถามผมว่า จะรับเด็กAFS ไปดูแลสักเดือนนึงไหมอูม

ผมก็ยังลังเลอยู่ เพราะต้องไปถามคนที่บ้านก่อน จึงยังไม่ได้ให้คำตอบไป

หลังจากวันนั้นสัก 1 สัปดาห์ ที่ก่อนจะสอบปลายภาค ผมลองไปถามแม่ผมเล่นๆ

ว่า..... แม่ป้าเขาจะฝากเด็กAFSมาอยู่สักเดือนน่ะแม่ว่าไง

หลังจากที่ผมพูดออกไป ผมก็คิดในใจว่า.... เง้อ แม่จะให้ไหมเนี่ย ยิ่งงกๆอยู่ด้วย

แถมยังต้องเลี้ยงดูเขาอีก พอคิดได้เช่นนั้นผมก็ถอนใจไปแว้ว

แต่แม่ผมก็ได้พูดขึ้นมาว่า ก็เอาสิ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย จัดบ้านให้สะอาดๆล่ะ ....จบ..

(อ้าว เฮ้ย ทำไมให้ง่ายจัง ทีผมบอกให้ติดADSL ยังผลัดไปซะหลายเดือน

จนลืมไปแล้วเลย)

ผมดีใจมากๆซะจนเกือบตกเตียงเลยหละ 555+ ก็แหม จะได้เด็กต่างชาติมา

อยู่ด้วยกันแล้วหนิ เปนใครก็ดีใจ ใช่ไหมทุกท่าน

พอหลังจากสอบเสร็จแล้ว ก็อย่างที่เอนทรีที่แล้วๆนู๊น.... ว่าผมโดนไวรัสEE(อีสุกอีใส)

เล่นงานเอาหลังสอบ เมอร์โกหรือชื่อภาษาไทยคือเพชร(ขอเรียกแบบนี้ละกานนะ)

คือเด็กแลกเปลี่ยนที่ผมกล่าวไปข้างต้น อายุประมาณ18 เป็นผู้ชาย.. มาจากเยอรมัน

พูดไทยชัดมากๆ แต่เขียนตัวไทยยังไม่ได้ -*-

ผมนั้นต้องทนเป็น2สัปดาห์ กว่าจะหายได้ พอผมหายแล้ววันรุ่งขึ้น(วันที่6 มี.ค.)

ผมก็นอนเล่นไปจนถึงเย็นๆ ผมจึงจะไปรับเมอร์โกที่บ้านมาที่บ้านผม

ผมดีใจมากๆเลยหละ พอถึงบ้านป้าผมรีบวิ่งเข้าไปหาป้าแต่ว่า.................

ป้ากลับบอกสิ่งที่ทำให้ผมช็อกมากๆๆ จนเกือบจะเป็นลมเลยหละ

นั่นก็คือ ก็คือ.....คือ.....คือ... โว้ยบอกซะทีเซ่......

ป้าผมบอกว่า อ้าวอูม หายดีแล้วจริงๆ ด้วย

โทดทีนะอูม ลุงเค้าเพิ่งพาเมอร์โกไปอยู่กะเพื่อนที่องครักษ์เมื่อบ่ายนี้เอง

(องครักษ์ คือ อำเภอๆนึงในจ.นครนายก ซึ่งห่างจากตัวเมืองนครนายก

ไปทางถนนนครนายก-รังสิต สัก10กม.) โทดทีนะอูม อูมน่าจะมาไวกว่านี้นะ

ผมใจแป้วเลยหละ แต่เนื่องจากผมเป็นคนขี้เก๊ก -*- ก็เลยไม่ได้แสดงทีท่าเสียใจ

ออกมา และถามไปอีกว่า.... แล้วเขาจะมีโอกาสมาบ้านผมไหมครับเนี่ย

ป้าก็บอกกลับมาว่า.... เขาอยู่องครักษ์ 1เดือนแล้วก็ไปบวชอีก

จนถึงเวลากลับประเทศเลยหละ ไปใจแป้วยกกำลัง2000

แล้วผมก็รีบกลับบ้านทั้งๆที่เสียใจโคตรๆ ทั้งๆที่ผมคิดว่าจะได้มาอยู่ด้วยกันแท้ๆ

ห้องก็จัดอย่างสะอาด บ้านอย่างเรียบร้อย จักรยานผมก็อุตส่าห์เอาไปซ่อม

จากเศษเหล็กกลายเปนจักรยาน จนเป๋าฉีกหลายวันเลย กะว่าจะเอาไว้ขี่

ไปเที่ยวน้ำตก เที่ยววัด รอบๆนครนายกสักหน่อย ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

และแล้วน้ำตาลูกผู้ชายก็หลั่งออกมา แล้วผมก็หยิบหนังสือวาดของผมและ

ดินสอคู่กายออกมา ผมเลยวาดการ์ตูนตัวแทนของเมอร์โก ไว้

ทั้งๆ ที่ผมไม่เคยเจอหน้ากันเลยสักนิด วาดไปร้องไห้ไป ฮือๆๆๆๆ

ลาก่อนเพื่อน เราจะไม่ลืมนายเลย แม้เราจะไม่ได้เจอกันแต่ว่า

เราจะคิดถึงนายเสมอ....โชคดีนะ.....Merko

..............................................................

หลังจากเรื่องเศร้าผ่านไปหลายวันผมก็ทำใจได้ก็เมื่อวานนี่แหละ

เฮ่อ............................

วันนี้ผมแอบแว้บแม่ไปเล่นออดิชั่นที่ร้านมาละ หุหุ นานๆทีไปโชว์เทพ

คนที่ร้านเขาถามมาว่าทำไมถึงไม่มาเล่นซะนานหละ

ผมก็โม้ไปว่า ไปแอ่วเหนือมาจ้า เลยไม่ได้มาเล่น(ความจริงเปนอีสุกอีใส 555+)

เล่นปุ๊บ ตาแรกๆ มือยังติดๆขัดๆ อยู่เพราะไม่ได้เล่นมาตั้งเกือบ2เดือนแล้ว

พอตาหลังๆ เริ่มเทพแว้ว ที่1 ติดต่อ 10ตา รวดพูดจริงๆนะ 500000-600000 ขึ้น

แหมคนข้างมามองกันใหญ่เลยหละ ผมเขิลน๊า ได้ยินคนอื่นซุบซิบกันว่า

วุ้ย เทพวุ้ย ทำได้ไงวะ มือมันไม่พันกันรึไง กินม้ามารึเปล่า มองไม่ทันเลย -*-

ผมเนี่ยหน้าบานโคตรๆๆ อยากรู้ว่าผมเป็นใครในออดิชั่นก็ไปถามในmsnเอานะ อิอิ

สุดท้ายเอารูปสุดรั่วที่วาดเสร็จมาฝาก ผมวาดใครก็ทายเอาเองนะ 555+

ฝีมือเน่าๆอย่างผมจะไปได้สักกี่น้ำ เหอๆๆ ช่วยวิจารย์ทีก็ดีนะ555+