2007/Jul/01

เฮ่อ............ สวัสดีครับ ผมไม่ได้อัพบล็อกซะนานเลย ทุกคนคงคิดถึงผมแย่แล้วล่ะมั้ง....

ที่ผมดองซะนานก็เพราะว่าผมอยู่.....ม.6 แล้ว - -* งานเยอะมากๆๆๆ

แทบจะไม่มีเวลาพักเลยล่ะครับ... เฮ่อ มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่านะครับ..

ชีวิตบัดซบของผม.........

ย้อนหลัง...ไปที่งานCP เดือนเมษายน... ผมนั้นได้ไปซื้อหนังสืดเตรียมสอบที่

เซ็นทรัลลาดพร้าว... ก็ซื้อได้มาสัก5-6วิชา ก็กะว่าจะไปงานCP5 ต่อ....แต่ปรากฏว่า....

พ่อผมเรียกตัวกลับบ้านเลยล่ะ..... ทั้งๆที่ผมอยู่แค่หน้างานแค่2-3ก้าวเอง... เห็นคนคอสเพลย์ตั้งเยอะแยะตรงหน้างาน

แต่ผมก็เข้าไปไม่ได้...... และขึ้นรถตู้กลับนครนายกไป..............

ตั้งแต่วันนั้นผมก็คิดว่า...เราอ่านหนังสือสอบดีกว่า..- -* ดังนั้นผมตั้งใจเรียนมาตลอด...

ทุกคืนๆๆๆๆ จนโทรม... และแล้วก็ถึงงาน CP6 ผมได้ขอแม่แล้ว แม่ก็อนุญาติ.....

ผมนั้นกำลังจะออกไปพอดี...คุณพ่อที่เคารพรักของผมก็ถามว่าไปไหน..... ผมก็บอกว่า

ไปงานที่กรุงเทพครับ แต่ทว่า...... ไม่ให้ไป......พ่อผมตะโกนลั่นบ้าน....

ไปทำไม.....ไปอ่านหนังสือสอบนู่น รู้กบาลหัวตัวเองซะบ้างสิ....จะสอบเข้ามหาลัยแล้ว...

ลองไปดูสิ..... พ่อทุบคอมทิ้งเลยนะ........

ผมนั้นน้ำตาร่วงกราว...............ผมทำอะไรผิด......ผมแค่อยากไปคลายเครียดบ้างเอง

งานนี้มีทุกวันซะที่ไหนกัน.......................

ผมเองนั้นไม่ได้เลวซะหน่อย ........เหล้าก็ไม่กิน บุหรี่ก็ไม่สูบ....... กลับบ้านตรงเวลา...

อ่านหนังสือทุกคืน....ช่วยงานบ้านตลอด......... แล้วทำไม........ผมยังทำดีไม่พอหรือ....

ทำไมเวลาผมจะไปไหนเองบ้างต้องมีมารมาห้ามด้วย........ ทำไมกัน........

ไปงานมันผิดถึงขั้นติดคุกเลยหรือไงกัน....ไม่เข้าใจเลย............ทำไม..........ทำไม......

ทำ..............ไมม..ม.ม.ม.ม.ม.ม........................ จะให้ผมเรียนให้ตายเลยหรือไง.........

ว้อ......................ยย..ย.ย.ย...ย..ย.ย.ย.ย.ยย.ย.ย.ย.ย. อ๊า..กกกกกกกกกกกกกก......

ในหัวผมมีแต่คำพวกนี้.....ทั้งนั้น ตอนนี้ผมสงบสติอารมณ์ได้แล้ว...ล่ะ.....

และก็จะพยายามทำตัวให้ดีกว่านี้อีกครั้งดูซิ งานครั้งหน้าจะได้ไปไหม - -*

เฮ่อ........ ชีวิตเรานี่บัดซบจริงๆเลย..... แล้วพบกันใหม่เอนทรี่หน้าครับผม...

ปล... เครื่องสแกนของผมเจ๊งอ่า เซงเลย อดเอาภาพมาลงเยยงับ คงจะไม่ได้เห็นภาพผมอีกนาน 555+ บายคร้าบบบ

ชื่อ: 
เว็บไซต์: 
Captcha: 
คอมเมนต์:




smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry
มุมมองของเรากับผู้ใหญ่อาจต่างกัน เพราะเค้าคิดว่าเรายังเด็ก เหตุผลต่างๆนานาที่เค้ายัดเยียดให้ ในความคิดเค้าแล้วมันถูกต้องเสมอ...แป้นก็เคยผ่านเหตุการณ์ทำนองนี้มาแล้วคะ ... กว่าจะได้ตัดสินใจอะไรด้วยตัวเองก็นานเหมือนกัน ทุกวันนี้ทั้งสองฝ่ายก็แฮปปี้คะ...พยายามเข้านะคะ ทุกอย่างมีทางออกเสมอคะ สู้ ๆสู้ ๆ
#1  by  ไอ้แป้น : i-phan At 2007-07-01 10:06, 
ใกล้เอนท์แล้วนิ
คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ย่อมห่วงเป็นธรรมดา
แต่บางทีพ่อแม่ก็เป็นห่วงเกินไป
ก็ลำบากใจเหมือนกันอ่ะเนอะ
ของเราอีก 2 ปีจะเอนท์ละ
ตอนนี้ยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย -*-

ขอให้เอนท์ติดตามคณะที่คาดไว้นะคะ ^^
#2  by  NooN At 2007-07-01 10:07, 
เห็นใจครับเห็นใจ...

ผมเองสมัยเอนท์ก็กระดิกไปไหนไม่ได้เหมือนกัน...เพราะพ่อแม่ผมเป็นอาจารย์ก็เลยค่อนข้างเข้มงวด

ปล.งานการ์ตูนเดี๋ยวก็มีมาทุกปีแหละคับ
ไว้อยู่มหาลัยแล้วมีเวลาก็ค่อยไปก็ได้ครับ
#3  by  Blackselena At 2007-07-01 13:38, 
เอาน่า.. สมัยพี่เองก็มีเรื่องแบบนี้เหมือนกัน คนเป็นพ่อแม่เค้าก็ห่วงเราอานะ แต่บางครั้งก็ไม่รู้จะห่วงอะไรนักหนาเพราะเราก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองน่าเป็นห่วงอะไรซะหน่อย ฮ่าๆๆ ทำใจเหอะ ช่วงต่างระหว่างวัย

เครื่องสแกนเจ๊งก็ซ่อมซะ รูปอย่าหยุดวาดอ่ะ จะได้เก่งไวๆ ^^
#4  by  \•Milo Studio•/ At 2007-07-01 20:59, 
เห็นใจๆ แต่คือจริงๆพ่อก็หวังดีอ่านะ อันนี้อูมก็คงรู้ใช่มั๊ย เพราะงั้นก็อย่าไปโกรธเค้าเลย ส่วนเรื่องที่คิดว่างานหน้าอาจจะได้ไป เราว่า ถ้ายังเอนท์ไม่เสร็จอูมก็อย่าหวังว่าจะได้ไปเลย ยิ่งใกล้วันสอบพ่อยิ่งจะเข้มงวดนะ - -* ไว้เอนท์เสร็จมีที่เรียนแล้วไปด้วยกานๆ อย่าเสียใจไปๆ เราก็ไม่ได้ไปเหมือนกัน งานแบบนี้มีทุกปีแหละ สู้ๆ เราสิยังไม่เริ่มอ่านหนังสืออย่างจริงจังเลย

เปนกำลังใจให้น่อ
#5  by  [i-scream*$aYE*]★ミ At 2007-07-01 23:29, 
#6  by  ballboro At 2007-07-05 10:49, 
เท่าที่อ่านมาก็พอจะเข้าใจ อันนี้ไม่ได้เข้าข้างทางผู้ใหญ่ แต่ก็เห็นใจอูมเหมือนกัน คืออูมต้องเข้าใจพ่อด้วย ที่พ่อห้าม อาจจะเป็นห่วงเราอยู่ก็ได้ ไม่อยากให้ไปไหนไกล แต่จริง ๆ แล้ว พ่อไม่น่าห้าม เพราะอูมต้องเรียนรู้ในการดูแลตัวเอง การออกไปเที่ยวงานครั้งนี้ ถือว่ามอบให้เป็นของขวัญที่ตั้งใจเรียนมาตลอด และก็เป็นเด็กดีของพ่อแม่ ถ้าพ่อแม่เชื่อใจอูม ก็ต้องให้ออกไปเที่ยวงานอยู่แล้ว แต่พี่ไม่เข้าใจพ่อของอูมเหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะเหตุผลอะไรซักอย่าง ยังไงอูมลองหาเวลาคุยกับพ่อ ถามพ่อว่า ทำไมถึงไม่ให้เที่ยว ยังไงเรื่องของครอบครัวเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน แต่ละครอบครัวมีพื้นฐานการดำรงชีวิตที่ไม่เหมือนกัน ทุกคนเป็นองค์ประกอบสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ ลูก เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่อูมต้องทำความเข้าใจเอง

ยังไงถ้าพ่อไม่ให้ไป ก็ไม่ต้องไปก็ได้ พ่อจะได้ไม่โกรธ พี่เคยเจอแบบนี้มาแล้ว ทำใจเย็น ๆ ไว้ ยังไงเค้าก็เป็นพ่อของเรา ลองคิดอีกด้าน ถ้าวันนึงเราเป็นพ่อคน แล้วลูกของเรามาขอไปเที่ยว แล้วเราจะตอบกับลูกยังไง อย่าลืมเรื่องเล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยมีใครใส่ใจ เพราะว่าวัยรุ่นคิดอีกแบบ วัยผู้ใหญ่คนทำงานคิดอีกแบบ ถ้าวันนึงเราโตแล้ว เราก็ต้องเข้าใจลูกของเรา อย่าปล่อยให้เราเป็นซะเอง แต่ก็ไม่ใช่ปล่อยลูกจนไม่รู้จักสั่งสอนนะ (โอ้ คิดไปซะไกล อิอิ)

หาอย่างอื่นทำ อย่าไปเครียดถึงกับทำร้ายตัวเองอ่ะ เพราะพี่เคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว แต่ตอนนั้นคิดถึงแม่ขึ้นมา เลยไม่ได้ตัดสินใจทำอะไรที่ร้ายแรงลงไป (ยังนั่งคิดจนทุกวันนี้ว่า ถ้าวันนั้นเราทำอะไรแบบนั้นลงไป แม่คงเสียใจ) ชีวิตของพี่มันเคยลำบากมาตั้งแต่เด็กแล้ว เลยต้องสู้ไง ถ้าไม่สู้ก็คงไม่รอดจนถึงทุกวันนี้ ถึงวันนี้ชีวิตความเป็นอยู่จะดีขึ้น แต่ก็ไม่เคยลืมอดีตว่าเคยลำบากยังไงมาบ้าง แม่ไม่เคยทิ้งพวกเราเลย อันนี้แหละที่ทำให้พี่คิดได้

เล่าเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว คราวนี้พ่อไม่ให้ไป คราวหน้ารอหาโอกาสตอนพ่อของอูมใจเย็น ๆ อารมณ์ดีๆ เลยค่อยอ้อนไปเที่ยวก็ยังได้ อันนี้มันคงต้องใช้คารมของอูมเองเข้าช่วย ว่าจะอ้อนพ่อไปเที่ยวได้สำเร็จหรือไม่ อย่าเสียใจนะ คราวนี้ไม่ได้ คราวหน้าก็ยังมี จำไว้ วันพระไม่ได้มีหนเดียว (ว่าแต่ .... วันพระอย่าลืมไปทำบุญตักบาตร ฟังพระเทศน์ที่วัดนะ) อิอิ
#7  by  หนึ่ง At 2007-07-07 00:26, 
เราก็งานเยอะเหมือนกันจ้า
จนลืมไปแย้วว่ามีบลอค - -
แค่ ม. 5 เราว่างานเยอะแล้วน่อ
ม. 6 คงหนักล่ะสิ สู้ๆจ้า ^^
#8  by  ||☆ ナ イ ス ★|| At 2007-07-08 22:24, 

<< Home


aoomthehero-----เรียก อูม น้อๆ
View full profile